Hatzidakis for the theater

O! my good blonde
words: Vasilis Rotas
music: Manos Hatzidakis

O! my good blonde,
my sweet companion,
with whom I sing
every beautiful tune,
you came, you came, you appeared
with a shepherd’s pipe to weave
hymns, warblings,
sounds of spring.

Go ahead, begin, say them
sweetly the anapests.

(translation: Eva Johanos)
( stills from different productions of Aristophanes’ “The Birds”; music is from Hadzidakis, composed for these modern productions of ancient comedy)

Ω! καλή μου ξανθιά
Στίχοι: Βασίλης Ρώτας
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Ω! καλή μου ξανθιά,
συντροφιά μου γλυκιά,
που μαζί σου λαλώ
κάθε ωραίο σκοπό,
ήρθες, ήρθες, εφάνης
με σουραύλι να υφάνεις
ύμνους, κελαηδισμούς,
ήχους εαρινούς.

Εμπρός, αρχίνα, πες τους
γλυκά τους αναπαίστους.

Entrance and attack of the birds
From the concert of April 4th, 2012,
dedicated to the musical works of Manos Hatzidakis
for BIRDS of Aristophanes, Op. 16 (1959-64), for four instruments
Music and songs for Aristophanes’ comedy were first presented at the Theatre of Herodus Atticus by the Art Theatre;
Modern Greek rendition by Vassilis Rotas,
Stage direction by Karolos Koun,
Stage sets and costumes by Yannis Tsarouhis, and
Choreography by Rallou Manou. From 1962 the play is presented with the choreography of Zouzou Nikoloudi.

The first version of the music for the BIRDS (1959) was written for the Art Theatre΄s inaugural production under the auspices of the Athens Festival. The second version (1960) was again written for the Art Theatre΄s performances, this time worldwide. The third version (1964) was presented as a cantata at the Theatre of Herodus Atticus with the Experimental Orchestra. In 1962, in Paris, the performance of the BIRDS by the Art Theatre won first prize at the Theatre of Nations.

Πάροδος – Είσοδος και Επίθεση των Πουλιών
Από τη συναυλία της 4ης Απριλίου 2012, αφιερωμένη στο έργο του Μάνου Χατζιδάκι για τους Όρνιθες του Αριστοφάνη.

Πού πού πού πού πού πού ‘ναι αυτός
που μας εκάλεσε;
Πού πού πού πού σε ποιο μέρος βόσκει;
Tι τι τι τι τι τι τι ‘ν’ η αιτία;
Ποιο ποιο ποιο ποιο ποιο
ποιος ο λόγος;
Πώς, πούθε, ποιοι ‘ναι, πού ‘ναι,
πες μας, δε θα πεις;

A, προδοθήκαμε, επάθαμε ανόσια,
τούτος ήτανε φίλος μας κι έβοσκε
στα χωράφια μαζί μας σαν σύντροφος.
Καταπάτησε νόμους αρχαίους
και τους όρκους των όρνιων επρόδωσε.

Με δόλο εδώ μας κάλεσε
κοντά σε γένος άνομο
που πάντα εχτρός μας στάθηκε
πάντα τροφή μας έκανε.

Αμή με τούτο τ’ όρνιο μας
ύστερα θα τα ειπούμε
μόνον ετούτοι οι γέροι λέω,
ευθύς να το πληρώσουν:
κομμάτια να τους κάνουμε
κομμάτια να τους φάμε
Α, προδοθήκαμε, πάθαμε ανόσια.

Εμπρός, απάνω τους ριχτείτε,
εμπρός με ορμή σκοτώστε τους,
εμπρός με τις φτερούγες σας
παντού περικυκλώστε τους
κι οι δυο τους να βογκήξουνε
να φάνε χώμα οι μύτες τους
γιατί ούτε σκιερό βουνό
ούτε κι αιθέριο σύννεφο
ούτε και πέλαγο ψαρό
μπορεί να τους γλιτώσει αυτούς
από τα νύχια τούτα μου.
E! μην κοντοστεκόσαστε,
εμπρός να τους μαδήσουμε,
απάνω τους νυχιές, τσιμπιές-
πού ‘ν’ ο ταξίαρχος; εμπρός,
να προχωρήσει το ελαφρό.

Αέρα, κελελέφ!
χαμηλώστε μπρος τις μύτες,
μην κοντοστεκόσαστε,
βάρα, χτύπα, μάδα, δείρε,
το τσουκάλι σπάσε πρώτα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>