Theofilos Hatzimichael / Θεόφιλος Χατζημιχαήλ

Theofilos is photographed beside his mother, wearing the pleated skirt and girded with weapons, with a sword raised, as a hero of the Revolution

Theofilos Hatzimichael, or Theofilos Kefalas, or Kefalas, which was his real name, (Varia, Mytilini, 1870- Varia, Mytilini, March 24thm 1934), also known simply as Theofilos, was a great painter of folk art in modern Greece. The prevailing element of his work is Hellenicism and the illustration of Greek folk tradition and history. Ο Θεόφιλος Χατζημιχαήλ ή Θεόφιλος Κεφαλάς ή Κεφάλας, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα (Βαρειά Μυτιλήνης, 1870; – Βαρειά Μυτιλήνης, 24 Μαρτίου; 1934), γνωστός απλά και ως Θεόφιλος, ήταν μείζων λαϊκός ζωγράφος της νεοελληνικής τέχνης. Κυρίαρχο στοιχείο του έργου του είναι η ελληνικότητά του και η εικονογράφηση της ελληνικής λαϊκής παράδοσης και ιστορίας.

Theofilos Hatzimichael
lyrics: Andreas Embeirikos
music: Haris & Panos Katsimichas

We will sing his song, which starts off with the sun
with the steep speech of the loudspeaker
An ancient freighter which met the young titan
with oregano on his lips and the whole country
In his breast…
on his breast…
The verb crystallized and shines
and the girls still run
In their wide skirts
in the fresh glitterings of the spotless day
In the chill where laughs, nonetheless, a blonde mermaid
on a boat with a straight bow which floats
in the sky of the sea with big eyes
Warm voices, sweet lasses of love stories
on the earth and in the grass or in the leaves
of books full of green trees like
windows
which look out in the direction of Spring
toward Spring…
toward Spring…
Without indefinite deception but with a multitude
of the multicolored vibrations of a silken swing
In a castle of an ant’s glory with a rich girdle
strongly tightened in the middle of the day
Broadly on our chests
and our birds run through the air

(translation: Eva Johanos)

Θεόφιλος Χατζημιχαήλ
Στίχοι: Ανδρέας Εμπειρίκος
Μουσική: Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας

Θα πούμε το τραγούδι του που ξεκινά απ’ τον ήλιο
με την απόκρημνη λαλιά του τηλεβόα
Ολκάδος που συνάντησε το νεαρό τιτάνα
με ρίγανη στα χείλη του κι ολόκληρη τη χώρα
Μες στο στήθος του…
στο στήθος του…
Το ρήμα κρουσταλλώθηκε και φέγγει
κι ακόμα τρέχουν τα κορίτσια
Μες στα πλατιά φουστάνια τους
στις δροσερές μαρμαρυγές της άσπιλης ημέρας
Μέσα στο ρίγος που γελά καθώς ξανθή γοργόνα
σ’ ένα καράβι ορθόπλωρο που πλέχει
στον ουρανό της θάλασσας με τα μεγάλα μάτια
Φωνές θερμές, γλυκές παιδίσκες των ερώτων
πάνω στη γη κι επί των χόρτων ή στα φύλλα
βιβλίου γιομάτου δένδρα πράσινα σαν παραθύρια
που βλέπουν προς την Άνοιξη
προς την Άνοιξη…
προς την Άνοιξη…
Χωρίς απροσδιόριστη φενάκη μα με πλήθος
πολύχρωμων παλμών μεταξωτής αιώρας
Σε κάστρο δόξας μυρμηκιάς με πλούσια ζώνη
σφυγμένα δυνατά στη μέση της ημέρας
Πλατιά στα στέρνα μας
και τα πουλιά μας τρέχουν στον αέρα

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>