Manolis Anagnostakis / Μανώλης Αναγνωστάκης

Manolis Anagnostakis, March 10th, 1925- June 23rd, 2005

The decision
Manolis Anagnostakis

Are you for or against?
At least answer with a yes or with a no.
You have thought about the problem
I believe of course it has tortured you
Everything tortures in life
Children women insects
Harmful plants lost hours
Difficult passions rotten teeth
Average films. And this tortured you of course.
So speak with authority then. At least with yes or no.
To you belongs the decision.
We are not asking you anymore to stop
The things you occupy yourself with, to interrupt your life
Your beloved newspapers; the discussions
At the barbershop; your Sundays at the stadium.
One word only. So let’s go:
Are you for or against?
Think about it well. I will wait.

(translation: Eva Johanos)

Ἡ ἀπόφαση
Μανώλης Αναγνωστάκης

Εἶστε ὑπὲρ ἢ κατά;
Ἔστω ἀπαντεῖστε μ᾿ ἕνα ναὶ ἢ μ᾿ ἕνα ὄχι.
Τὸ ἔχετε τὸ πρόβλημα σκεφτεῖ
Πιστεύω ἀσφαλῶς πὼς σᾶς βασάνισε
Τὰ πάντα βασανίζουν στὴ ζωὴ
Παιδιὰ γυναῖκες ἔντομα
Βλαβερὰ φυτὰ χαμένες ὦρες
Δύσκολα πάθη χαλασμένα δόντια
Μέτρια φίλμς. Κι αὐτὸ σᾶς βασάνισε ἀσφαλῶς.
Μιλᾶτε ὑπεύθυνα λοιπόν. Ἔστω μὲ ναὶ ἢ ὄχι.
Σὲ σᾶς ἀνήκει ἡ ἀπόφαση.
Δὲ σᾶς ζητοῦμε πιὰ νὰ πάψετε
Τὶς ἀσχολίες σας νὰ διακόψετε τὴ ζωή σας
Τὶς προσφιλεῖς ἐφημερίδες σας· τὶς συζητήσεις
Στὸ κουρεῖο· τὶς Κυριακές σας στὰ γήπεδα.
Μιὰ λέξη μόνο. Ἐμπρὸς λοιπόν:
Εἶστε ὑπὲρ ἢ κατά;
Σκεφθεῖτε το καλά. Θὰ περιμένω.

Manolis Anagnostakis (March 10th, 1925 – June 23rd, 2005) was a Greek poet and critic at the forefront of the Marxist and existentialist poetry movements arising during and after the Greek Civil War in the late 1940s. Anagnostakis was a leader amongst his contemporaries and influenced the generation of poets immediately after him. His poems have been honored in Greece’s national awards and arranged and sung by contemporary musicians.
He was born in Thessaloniki, where he went to medical school. During the [Axis] Occupation he took part in the E.P.O.N. (United Pan-Hellenic Organization of the Youth= an anti-fascist group organizing the student resistance movements throughout Greece). During the two-year-span 1943-1944 he was the chief editor of the magazine “Xekinema” ["Beginning"] of a branch of the University of Thessaloniki. He had intense political activity in the student movement, for which he was imprisoned in 1948, while in 1949 he was sentenced to death by a special court martial. He got out of prison in 1951 with the general amnesty.
From 1955-1956 he became a specialist in radiology in Vienna, following which he practiced radiology for a period of time in Thessaloniki; he settled in Athens in 1978.
His first published pieces appeared in the magazine Letters from Piraeus (1942) and later in the student magazine “Beginning”(1944). His poems, as well as pieces of criticism, were published in many magazines. From 1959-1961 he worked with the magazine “Criticism,” and was a part of the publishing teams of Eighteen Pieces (1970), New Pieces and the magazine “Continuation” (1973).
In 1986 the State Poetry Prize was conferred upon him, and in 1997 he was proclaimed an honorary Doctor of the University of Thessaloniki.
Composers such as Mikis Theodorakis, Thanos Mikroutsikos and Michalis Gregoriou have set many of his poems to music, and his works have been translated into English, French, German and Italian.
His ancestry was from the village Roustika Rethymnis, where his father’s house is preserved. (translated, from Wikipedia)
Ο Μανώλης Αναγνωστάκης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου σπούδασε ιατρική. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής συμμετείχε στην ΕΠΟΝ. Κατά τη διετία 1943-1944 ήταν αρχισυντάκτης του περιοδικού “Ξεκίνημα”, που ανήκε στον εκπολιτιστικό όμιλο του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Είχε έντονη πολιτική δράση στο φοιτητικό κίνημα, για την οποία φυλακίστηκε το 1948, ενώ το 1949 καταδικάστηκε σε θάνατο από έκτακτο στρατοδικείο. Βγήκε από τη φυλακή με την γενική αμνηστία το 1951.
Την περίοδο 1955-1956 ειδικεύτηκε ως ακτινολόγος στη Βιέννη και κατόπιν άσκησε το επάγγελμα του ακτινολόγου για ένα διάστημα στη Θεσσαλονίκη, ενώ το 1978 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.
Δημοσίευσε κείμενά του για πρώτη φορά στο περιοδικό Πειραϊκά Γράμματα (1942) και αργότερα στο φοιτητικό περιοδικό Ξεκίνημα (1944), του οποίου υπήρξε και αρχισυντάκτης για μία περίοδο. Ποιήματά του, καθώς και κριτικές δημοσιεύτηκαν αργότερα σε αρκετά περιοδικά. Την περίοδο 1959-1961 εξέδιδε το περιοδικό Κριτική, ενώ υπήρξε μέλος της εκδοτικής ομάδας των Δεκαοκτώ κειμένων (1970), των Νέων Κειμένων και του περιοδικού Η Συνέχεια (1973).
Το 1986 του απονεμήθηκε το Κρατικό Βραβείο Ποίησης, ενώ το 1997 ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Συνθέτες όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Θάνος Μικρούτσικος και ο Μιχάλης Γρηγορίου έχουν μελοποιήσει αρκετά ποιήματά του, ενώ έργα του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, τα γαλλικά, τα γερμανικά και τα ιταλικά.
Καταγόταν από το χωριό Ρούστικα Ρεθύμνης, όπου σώζεται το σπίτι του πατέρα του.
Now I speak again
-Manolis Anagnostakis

Now I speak again, like a person who has escaped from a plague
I visit my friends; I know many who have been saved
(“There is always some departure”), that’s what I had said once
At another time again I spoke about an unknown illness- who remembers that?)
They have passed, by now, the condemned days, the windows opened
Cheerfully the street cleaners sweep up the garbage on the roads
Life has begun again, the registrations in clubs and institutes
The teenagers embracing in the parks, the random films at the movie theaters
The ads in the newspapers; the evil carnival has now passed
The masks burned, the old names were forgotten
And the public council is having a hearing about the renaming of the streets.
Raul, I think of you again, how you didn’t have time to become wise, to have discussions,
To see the other side of things, to learn to be silent;
It was not in your future to speak of possibilities, to draw conclusions,
It was not in your future for you, too, to be taught the arithmetic of ideas.

(translation: Eva Johanos)

Τώρα μιλώ πάλι…
-Μανώλης Αναγνωστάκης

Τώρα, μιλώ πάλι σαν ένας άνθρωπος που γλίτωσε απ’ το λοιμό
Επισκέπτομαι τους φίλους μου, ξέρω πολλούς που σώθηκαν
(«Υπάρχει πάντα μια αναχώρηση»), έτσι είχα κάποτε πει
Άλλοτε πάλι μίλησα για μιαν άγνωστη αρρώστια — ποιός τα θυμάται;).
Πέρασαν πια οι καταδικασμένες μέρες ανοίξαν τα παράθυρα
Χαρούμενοι οι οδοκαθαριστές σαρώνουνε στους δρόμους τα σκουπίδια
Άρχισε πάλι η ζωή, οι εγγραφές στους συλλόγους και τα ινστιτούτα
Οι αγκαλιασμένοι έφηβοι στις πλατείες, τα ακατάλληλα έργα στους κινηματογράφους
Οι αγγελίες στις εφημερίδες· πέρασε πια η κακή αποκριά
Οι προσωπίδες κάηκαν τα παλιά ονόματα λησμονηθήκαν
Και το δημοτικό συμβούλιο συνεδριάζει για τη μετονομασία των οδών.
Ραούλ, εσένα πάλι σκέφτομαι που δεν πρόλαβες να γίνεις σοφός, να συζητήσεις,
Να δεις την άλλη πλευρά των πραγμάτων, να μάθεις να σιωπάς·
Δε σου ’μελλε να πιθανολογείς, να βγάζεις συμπεράσματα
Δε σου ’μελλε να διδαχτείς κι εσύ την αριθμητική των ιδεών.

Young men of Sidon, 1971

Actually, we shouldn’t complain.
Your company’s good and congenial, full of youth,
Fresh young girls – stout-bodied lads
All passion and love for life and action.
And your songs too, good, with meaning and substance
So very human, so moving,
About infants that die in other continents
About heroes killed in former times,
About revolutionaries, Black, Green and Yellow ones,
About Man’s grief in his overall suffering.
It’s especially to your credit that you involve yourselves
In the issues and struggles of our age
You directly and actively make your presence felt – in view of which
I think you more than deserve
In twos, in threes, to play, to fall in love,
And unwind, for sure pal, after such exertion.
(They’ve aged us prematurely
Yorgos, do you realise?)

(translated by David Conolly)

Νέοι της Σιδῶνος

Κανονικὰ δὲν πρέπει νἄχουμε παράπονο
Καλὴ κι ἐγκάρδια ἡ συντροφιά σας, ὅλο νιάτα,
Κορίτσια δροσερά- ἀρτιμελῆ ἀγόρια
Γεμάτα πάθος κι ἔρωτα γιὰ τὴ ζωὴ καὶ γιὰ τὴ δράση.
Καλά, μὲ νόημα καὶ ζουμὶ καὶ τὰ τραγούδια σας
Τόσο, μὰ τόσο ἀνθρώπινα, συγκινημένα,
Γιὰ τὰ παιδάκια ποὺ πεθαίνουν σ᾿ ἄλλην Ἤπειρο
Γιὰ ἥρωες ποὺ σκοτωθῆκαν σ᾿ ἄλλα χρόνια,
Γιὰ ἐπαναστάτες Μαύρους, Πράσινους, Κιτρινωπούς,
Γιὰ τὸν καημὸ τοῦ ἐν γένει πάσχοντος Ἀνθρώπου.
Ἰδιαιτέρως σᾶς τιμᾷ τούτη ἡ συμμετοχὴ
Στὴν προβληματικὴ καὶ στοὺς ἀγῶνες τοῦ καιροῦ μας
Δίνετε ἕνα ἄμεσο παρὼν καὶ δραστικό- κατόπιν τούτου
Νομίζω δικαιοῦσθε μὲ τὸ παραπάνω
Δυὸ δυό, τρεῖς τρεῖς, νὰ παίξετε, νὰ ἐρωτευθεῖτε,
Καὶ νὰ ξεσκάσετε, ἀδελφέ, μετὰ ἀπὸ τόση κούραση.
(Μᾶς γέρασαν προώρως Γιῶργο, τὸ κατάλαβες;)

Anagnοstakis wrote “Young men of Sidon” in 1971, during the dictatorship, and with this he was “ironic” towards the young men because they were not engaged in active struggle against the regime… he saw their struggle as limited to listening to revolutionary songs; of course 2 years later they belied this judgment with the revolt of the Polytechnic University. Το ποίημα “Νέοι της Σιδῶνος” το έγραψε ο ποιητής το 1971 ( δικτατορία) και με αυτό “ειρωνευόταν” τους νέους γιατί δεν αγωνίζονταν με πράξεις εναντίον του καθεστώτος …ο αγώνας τους περιοριζόταν μόνο στο να ακούνε επαναστατικά τραγούδια. .βέβαια 2 χρόνια μετά διαψεύστηκε, με την Εξέγερση Πολυτεχνείου.

- You’re betraying Poetry again, you’ll tell me,
Man’s most sacred expression
You’re using it again as a means, a pack-mule
For your sinister objectives
In full knowledge of the damage you’re doing
To the young through your example.
- Tell me what you have not betrayed
You and your kind, for years and years,
Bartering your possessions one by one
In international markets and common bazaars
So you’re left without eyes to see, without ears
To hear, with lips sealed and you say nothing.
For which of man’s sacred rights are you arraigning us?
I know: preaching and rhetoric again, you’ll say.
Well, yes! Preaching and rhetoric.
Words have to be hammered like nails
If they’re not to be lost in the wind.

(translated by David Conolly)


-Προδίδετε πάλι τὴν Ποίηση, θὰ μοῦ πεῖς,
Τὴν ἱερότερη ἐκδήλωση τοῦ Ἀνθρώπου
Τὴ χρησιμοποιεῖτε πάλι ὡς μέσον, ὑποζύγιον
Τῶν σκοτεινῶν ἐπιδιώξεών σας
Ἐν πλήρει γνώσει τῆς ζημιᾶς ποὺ προκαλεῖτε
Μὲ τὸ παράδειγμά σας στοὺς νεωτέρους.
-Τὸ τί δὲν πρόδωσες ἐσὺ νὰ μοῦ πεῖς
Ἐσὺ κι οἱ ὅμοιοί σου, χρόνια καὶ χρόνια,
Ἕνα πρὸς ἕνα τὰ ὑπάρχοντά σας ξεπουλώντας
Στὶς διεθνεῖς ἀγορὲς καὶ τὰ λαϊκὰ παζάρια
Καὶ μείνατε χωρὶς μάτια γιὰ νὰ βλέπετε, χωρὶς ἀφτιὰ
Ν᾿ ἀκοῦτε, μὲ σφραγισμένα στόματα καὶ δὲ μιλᾶτε.
Γιὰ ποιὰ ἀνθρώπινα ἱερὰ μᾶς ἐγκαλεῖτε;
Ξέρω: κηρύγματα καὶ ρητορεῖες πάλι, θὰ πεῖς.
Ἔ ναὶ λοιπόν! Κηρύγματα καὶ ρητορεῖες.
Σὰν πρόκες πρέπει νὰ καρφώνονται οἱ λέξεις
Νὰ μὴν τὶς παίρνει ὁ ἄνεμος.

see also / να δείτε επίσης

Gerasimos Andreatos [male vocalist] / Γεράσιμος Ανδρεάτος


Marios Frangoulis [male vocalist] / Μάριος Φραγκούλης

Old Roads

Antonis Kaloyiannis [male vocalist] / Αντώνης Καλογιάννης

I speak

Petros Pandis [male vocalist] / Πέτρος Πανδής

The shipwreck

Aliki Kayaloglou [female vocalist] / Αλίκη Καγιαλόγλου

These lines

Maria Dimitriadi [female vocalist] / Μαρία Δημητριάδη

And he still wanted

Maria Farantouri [female vocalist] / Μαρία Φαραντούρη

Old streets
When a spring

Maria Zoe [female vocalist] / Μαρία Ζωή

When a spring

Margarita Zorbala [female vocalist] / Μαργαρίτα Ζορμπαλά

Beneath my clothes

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *


You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>