Heliodromio / Ηλιοδρόμιο

“If names speak and have seen the star of the sun,
the sun is a road, my light, and a prayer,
and we are barefoot children, playing war with rays of sunshine.”
~ Ilias Papadopoulos
«Αν τα ονόματα μιλούν και έχουν αστέρι δει τον ήλιο,
ο ήλιος είναι δρόμος, φως μου, και προσευχή,
κι εμείς παιδιά ξυπόλυτα, να παίζουμε πόλεμο με ηλιακτίδες.»
~ Ηλίας Παπαδόπουλος

music & lyrics: Ilias Saragiannidis

Ah, how can I refuse
my light,** to desire you
Your footsteps shine
As you pass

Ah, how can I refuse
my light, to desire you
They shine, your eyelashes

Intoxication, your touch
It is extinguished, the world, in your embrace
Take me into your dreams
take me

Ah, and I balance on the edge***
of your two lips, like a sprite
How can I refuse, in the small gap between them
to lose myself

Ah, and I balance on the edge***
of your two lips, like a sprite
How can I refuse, in the small gap between them
to lose myself

(translation: Eva Johanos
*”Road of the sun / Sunroad, the name of the group has also been translated as “Iliodromio”
**term of endearment: my love
***ακροβατώ ~ the literal meaning is to walk on the edge, from the same roots as the word acrobat)
(In this configuration, “Heliodromio” is made up of:
Stella Kampouridou / kaval~ chromatic end-blown flute
Yiannis Dionysiou / violin and vocals
Vasilis Zingeridis / psaltery
Ilias Saragiannidis / laouto
Nikos Varelas / percussion
Minas Vakaloudis / double bass)

Μουσική & Στίχοι: Ηλία Σαρηγιαννίδη

Αχ, πώς ν’ αρνηθώ
φως μου να σε ποθώ
Λάμπουν τα βήματά σου
Στο πέρασμά σου

Αχ, πώς ν’ αρνηθώ
φως μου να σε ποθώ
Λάμπουν τα βλέφαρά σου

Μέθη το άγγιγμά σου
Σβήνει ο κόσμος στην αγκαλιά σου
Πάρε με στα όνειρά σου
Πάρε με…

Αχ, κι ακροβατώ
Στα δυο σου χείλη, σαν ξωτικό
Πώς ν’ αρνηθώ στη μικρή τους σχισμή
Να χαθώ

Αχ, κι ακροβατώ
Στα δυο σου χείλη, σαν ξωτικό
Πώς ν’ αρνηθώ στη μικρή τους σχισμή
Να χαθώ

(Το «Ηλιοδρόμιο» της αυτηνής μορφής συνθέτουν οι:

Στέλλα Καμπουρίδου | Καβάλι
Γιάννης Διονυσίου | Βιόλί & Τραγούδι
Βασίλης Ζιγκερίδης | Κανονάκι
Ηλίας Σαρηγιαννίδης | Λαούτο
Νίκος Βαρελάς | Κρουστά
Μηνάς Βακαλούδης | Κοντραμπάσο)

Come, my sweet
Lyrics: Maria Polydouri
Music: Ilias Saragiannidis
Performed by Heliodromio

Come, my sweet, even if night comes
and you don’t like the dark
a blurry crown of stars
my love will place on your head.

On your troubled forehead
I will slowly drag my fingers
And all that impassions your heart
Will blossom with tears and myrrh.

I will pin, as a flower,
the dream on your heart;
I will braid the dry leaves
into your fine hair.

My tethered desire will I set free,
a sedated butterfly
and thus you will feel on your lips
something like pollen remaining.

Come, my sweet, even as night reaches us
It will shine, your youth, with sorrow
that I may weave the dark veil
that with sensual pleasure will cover me.

(translation: Eva Johanos)

Έλα γλυκέ
ποίηση : Μαρία Πολυδούρη
μουσική & σύνθεση : Ηλίας Σαρηγιαννίδης
ερμηνεία : Ηλιοδρόμιο

Έλα γλυκέ, κι’ αν φτάνει η νύχτα
και το σκοτάδι δε σ’ αρέσει,
αστέρινο θαμπό στεφάνι
η αγάπη μου θα σου φορέσει.

Στο ταραγμένο μέτωπό σου
αργά τα δάχτυλα θα σύρω
κι’ ό,τι είναι πάθος στην καρδιά σου
θ’ ανθίσει δάκρυα και μύρο.

Θα σου καρφώσω ένα λουλούδι
τ’ όνειρο πάνω στην καρδιά σου,
θα πλέξω τα ξερά τα φύλλα
με τα κατάχλωρα μαλλιά σου.

Το δέσμιο πόθο μου θ’ αφήσω,
μια πεταλούδα ναρκωμένη,
κ’ έτσι στα χείλη σου θα νοιώσεις
κάτι σα γύρη να σου μένει.

Έλα γλυκέ κι’ ας φτάσει η νύχτα.
Θα φέγγει η νιότη σου με θλίψη
το σκοτεινό να υφαίνω πέπλο
που ηδονικά θα με καλύψει

“Where the heart of the universe sings, there sings our heart.

We sing in order to find ourselves closer to other people and to minimize the distance separating us from Truth, our Selves and the World.

Each era demands that we be contemporary, but our own concern is the dedication to the timelessness radiated by the particular soul genius of Music.

The collective creative act is the basis, the cornerstone and our philosophical stance in opposition to the individualism and the esoteric loneliness of today’s world.

Our project began in Thessaloniki, in the Poetry Studio of the MET [Μουσικής Επιστήμης κ Τέχνης ~ Music, Science and Art] with a group of students on the inspiration of Ilias Saragiannidis. Today this team, after many transformations, has taken on a stable configuration of musicians who recognize that they love the unique sound which has been created through visionary energy and faith.

Live appearances constitute the mystical space of mutual discovery, functioning in a ritual form which is healing for both the musical contributors as well as the members of the audience, converting the space into a place of wonder and purification.”

Thank you for the rare and beautiful gift of your inspiring music!

in the ensemble:
Stella Kampouridou (kaval~ chromatic end-blown flute)
Anastasia Hatziapostolidou (vocals)
Phoebus Apostolidis (percussion)
Danis Koumartzis (double bass)
Alexandros Koustas (vocals)
Yiannis Poulios (violin)
Ilias Saragiannidis (laouto & composition)
Stefanos Sekeroglou (violin & viola)
Ares Alvanos (sound technician)

“Εκεί που τραγουδάει η καρδιά του σύμπαντος τραγουδάει και η δική μας καρδιά.

Τραγουδάμε για να βρεθούμε πιο κοντά στους ανθρώπους και για να λιγοστέψουμε την απόσταση που μας χωρίζει από την Αλήθεια, τον Εαυτό μας και τον Κόσμο.

Κάθε εποχή απαιτεί να είμαστε σύγχρονοι, δικό μας μέλημα όμως είναι η αφοσίωση στην διαχρονικότητα που αποπνέει η ιδιοψυχία της Μουσικής. Η συλλογική δημιουργική πράξη αποτελεί την βάση, ακρογωνιαίο λίθο και φιλοσοφική στάση απέναντι στο ατομικισμό και την εσωτερική μοναξιά του σήμερα.

Το εγχείρημα (Project) ξεκίνησε από την Θεσσαλονίκη μέσα στο Εργαστήριο Ποιητικής του ΜΕΤ [Μουσικής Επιστήμης κ Τέχνης] από μια ομάδα φοιτητών με εμπνευστή τον Ηλία Σαρηγιαννίδη. Σήμερα αυτή η ομάδα μετά από πολλές μεταμορφώσεις έχει πάρει μια σταθερή μορφή από μουσικούς που αναγνωρίζουν και αγαπούν τον ξεχωριστό ήχο που έχει δημιουργηθεί με οραματική δύναμη και πίστη.

Οι ζωντανές εμφανίσεις αποτελούν το μυστικό τόπο συνεύρεσης, λειτουργώντας με τελετουργικό τρόπο, θεραπευτικά ως προς τους συντελεστές αλλά και τους ακροατές, μετατρέποντας το χώρο σε τόπο κατάνυξης και εξαγνισμού.”

Σας ευχαριστούμε για το πανέμορφο δώρο της εμπνευσμένης μουσικής σας!

Επί σκηνής
Στέλλα Καμπουρίδου(καβάλ)
Αναστασία Χατζηαποστολίδου (τραγούδι)
Φοίβος Αποστολίδης (κρουστά)
Δάνης Κουμαρτζής (κοντραμπάσο)
Αλέξανδρος Κούστας (τραγούδι)
Γιάννης Πούλιος (βιολί)
Ηλίας Σαρηγιαννίδης (λαούτο & σύνθεση)
Στέφανος Σεκέρογλου (βιολί & βιόλα)
Άρης Αλβανός (μηχανικός ήχου)

Lyrics : Alexandros Koustas
Composition & orchestration : Ilias Sarigiannidis
Performance : Heliodromio

May the ray of sun be a prayer
In the mist
A crack,
A light that spreads into the silence
May life rise in α glance
And the dawn weave the sun

May the dream be a rain
in the body
A breathing
Light and breath into the silence
Life is born in a caress
the body scatters like the wind

Στίχοι : Αλέξανδρος Κούστας
Σύνθεση & ενορχήστρωση : Ηλίας Σαρηγιαννίδης

Να ’ναι η αχτίδα προσευχή
στην ομίχλη.
Μια ρωγμή,
φως που απλώνει μέσα στη σιγή.
Στη ματιά να χαράζει η ζωή
να υφαίνει τον ήλιο η αυγή

Να ’ναι το όνειρο βροχή
μες στο σώμα.
Μια πνοή,
φως κι ανάσα μέσα στην σιωπή.
Σ’ ένα χάδι γεννιέται η ζωή
σαν αέρας σκορπά το κορμί.

You will come late
poetry: Maria Polydouri
music & orchestration: Ilias Sarigiannidis

For how much longer will I wait
for you to come once again
as if from distant times
and far away foreign lands…
Lessened was my small life,
and day by day
helpless and fragile
it is extinguished, little by little.

You will come late with the night
and with the cold winter,
with the snow shroud,
with the north wind’s lament.
And you shall see neither a rose,
nor an innocent lily
to give to me… not even
a sorrowful anemone.

Listen to the mournful trees
the rasping of the leaves
heralding autumn.
See the sky’s color,
made hazy by the clouds…
a cold shiver
flows into the little flowers…
and you are late, you are still not here.

Θα’ρθείς αργά
Ποίηση: Μαρία Πολυδούρη
Μουσική & ενορχήστρωση: Ηλίας Σαρηγιαννίδης

Ως ποτέ πια θα καρτερώ
να ξαναρθείς και πάλι
σαν από χρόνους μακρινούς
και ξένες χώρες πέρα…
Λιγόστεψε η ζωούλα μου
και μέρα με τη μέρα
ανήμπορη και τρυφερή
σβήνεται αγάλι αγάλι…

Θα’ρθείς αργά με τη νυχτιά
και με τον κρύο χειμώνα,
με το χιονσαβάνωμα,
με του βοριά τον θρήνο.
Και δε θα δεις ούτ’ ένα ρόδο,
ούτ’ ένα αθώο κρίνο
να μου χαρίσεις… ούτε καν
μια πένθιμη ανεμώνα.

Άκου στα δέντρα πένθιμα
πως τρίζουνε τα φύλλα,
μηνάνε το φθινόπωρο.
Δες τ’ ουρανού το χρώμα,
το θόλωσαν τα σύννεφα…
μια κρύα ανατριχίλα
στα λουλουδάκια χύνεται…
κι αργείς, αργείς ακόμα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *


You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>