Katerina Gogou / Κατερίνα Γώγου

May 25th
poem by Katerina Gogou
remixed by DIY band Entropia

One morning I’ll open the door
and I’ll get out into the streets, like I did yesterday.
And I will be thinking of nothing else
but that one piece from the father and the piece from the sea,
those only pieces that they ‘ve left me with.
And the city, the city that they ‘ve left to rot.
And our friends that have been lost.
One morning I’ll open the door
straight, dead straight into the fire
and I will get out as yesterday,
shouting at them “fascists”,
erecting barricades and throwing rocks,
with a red banner held high, shining in the sun.
I’ ll open the door
and it’s not that I fear,
but, you see, I wanted to tell you that I didn’t make it on time
and that you need to learn
not to be descending to the streets without any weapons as I did,
because I didn’t make it on time,
because then you will disappear as I disappeared into vagueness,
broken into little pieces made of sea, childhood years and red banners.
One morning I’ll open the door
and I will vanish away with the dream of revolution
within the infinite loneliness of the streets on fire,
within the infinite loneliness of the paper barricades,
bearing by them a label, that you should not believe,
“Provocateur”.

25 ΜΑΪΟΥ
Από τη συλλογή “Τρία κλικ αριστερά”
Κατερίνα Γώγου, 1978
Εντροπία

Ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα
και θα βγω στους δρόμους
όπως και χτες.
Και δεν θα συλλογιέμαι παρά
ένα κομμάτι από τον πατέρα
κι ένα κομμάτι από τη θάλασσα
-αυτά που μ’ άφησαν-
και την πόλη. Την πόλη που τη σάπισαν.
Και τους φίλους μας που χάθηκαν.
Ένα πρωί θα ανοίξω την πόρτα
ίσια ολόισα στη φωτιά
και θα βγω όπως και χτες
φωνάζοντας “φασίστες!!”
στήνοντας οδοφράγματα και πετώντας πέτρες
μ’ ένα κόκκινο λάβαρο
ψηλά να γυαλίζει στον ήλιο.
Θ’ ανοίξω την πόρτα
και είναι -όχι πως φοβάμαι-
μα να, θέλω να σου πω, πως δεν πρόλαβα
και πως εσύ πρέπει να μάθεις
να μην κατεβαίνεις στο δρόμο
χωρίς όπλα όπως εγώ
- γιατί εγώ δεν πρόλαβα-
γιατί τότε θα χαθείς όπως και εγώ
“έτσι” “αόριστα”
σπασμένη σε κομματάκια
από θάλασσα, χρόνια παιδικά
και κόκκινα λάβαρα.
Ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα
και θα χαθώ
με τ΄όνειρο της επανάστασης
μες την απέραντη μοναξιά
των δρόμων που θα καίγονται,
μες την απέραντη μοναξιά
των χάρτινων οδοφραγμάτων
με το χαρακτηρισμό -μην τους πιστέψεις-
Προβοκάτορας.

Ah, my companion
poetry: Katerina Gogou
music: Nikos Kallitsis
vocals: Martha Frintzila
“Up and down Patission”

Ah, my companion, how we miss you. . .

The time has become filled with worms
nuclear tests, popular fronts,
bordellos and multinationals,
they don’t allow us to love.

Ah, my companion, how we miss you. . .

You know it, what is there for me to tell you.
And afterwards they got together on it.
In China, January of ’77, they slaughter workers

Ah, my companion, why weren’t you careful
why weren’t you more careful?

Here, the same. They hide in their shells, the people.

Ah, if you only knew, companion, what a heavy load we carry. . .
In that way you appear a little weak, you crossed over

Ah, my companion, why weren’t you careful
why weren’t you more careful?

Ah, my companion who did not betray us
we are living in a barbarous world. . .

(translation: Eva Johanos
*”Katerina Gogou, Up and down Patission,” (book with cd), published by Odos Panos, 2012.”The views of Katerina Gogou on loneliness, and 20 of her poems set to music”,’a selective publication dedicated to the poet and actress Katerina Gogou, [1940-1993])

A, ρε σύντροφε
ποίημα της Κατερίνας Γώγου
μελοποίηση: Νίκος Καλλίτσης
ερμηνεία: Μάρθα Φριντζήλα
«Πάνω κάτω η Πατησίων»*

Ά ρε Σύντροφε πόσο μας λείπεις…

Ο καιρός σκουλήκιασε
πυρηνικές δοκιμές, λαϊκά μέτωπα,
μπορντέλα και πολυεθνικές,
δεν μας αφήνουνε ν’ αγαπήσουμε.

Ά ρε Σύντροφε πόσο μας λείπεις…

Τα ξέρεις, τι να σου πω.
Και μετά συνεργαστήκανε.
Στην Κίνα, Γενάρης του ’77, σφάζουν εργάτες

Ά ρε Σύντροφε γιατί δεν πρόσεχες
γιατί δεν πρόσεχες πιο πολύ;

Εδώ, τα ίδια. Κρύβονται στο καβούκι τους οι άνθρωποι.

Αχ και να ‘ξερες ρε Σύντροφε τι βαρύ φορτίο κουβαλάμε…
Έτσι καί λίγο φανείς μπόσικος πέρασες απέναντι.

Ά ρε Σύντροφε γιατί δεν πρόσεχες
γιατί δεν πρόσεχες πιο πολύ;

Ά ρε Σύντροφε που δεν πρόδωσες
ζούμε την βαρβαρότητα….

[*"Κατερίνα Γώγου, Πάνω κάτω η Πατησίων -
'Οι όψεις της μοναξιάς στην Κατερίνα Γώγου και 20 μελοποιημένα ποιήματά της"- μια πολυσυλλεκτική έκδοση αφιερωμένη στην ποιήτρια και ηθοποιό Κατερίνα Γώγου (1940-1993), Έκδοση Οδός Πάνου, 2012']

Let’s go, my beauty
verse: Katerina Gogou
music, vocals: Panos Katsimichas

Let’s go, my beauty, there where dawn is breaking, on the peaks
Let’s go, my beauty, there where dawn is breaking, on the peaks
vapor of blue and pink
vapor of blue and pink

Let’s go there where naked girls are galloping on wild horses
their hair blowing in the wind
their hair blowing in the wind
and on them climb peach tree blossoms
and on them climb peach tree blossoms
and red stars
and red stars
and red stars

Ah, Holy Virgin, my Myrto
Ah, Holy Virgin, my Myrto
no one has loved you more
no one has loved you more
like one Katerina, the child
like one Katerina, the child

I hear only the rain
I hear only the silence
on a burnt earth
on a burnt earth
on a burnt earth

(translation: Eva Johanos)

Πάμε όμορφή μου
Στίχοι: Κατερίνα Γώγου
Μουσική, ερμηνεία: Πάνος Κατσιμίχας

Πάμε όμορφή μου εκεί που χαράζει στις κορφές
Πάμε όμορφή μου εκεί που χαράζει στις κορφές
αχνό γαλάζιο, ροζ
αχνό γαλάζιο, ροζ

Πάμε εκεί που κορίτσια γυμνά σ’ άγρια άλογα καλπάζοντας
τα μαλλιά τους ανεμίζουν
τα μαλλιά τους ανεμίζουν
κι απάνω τους σκαλώνουνε άνθια ροδακινιάς
κι απάνω τους σκαλώνουνε άνθια ροδακινιάς
και κόκκινα αστέρια
και κόκκινα αστέρια
και κόκκινα αστέρια

Αχ Παναγία Μυρτώ μου
Αχ Παναγία Μυρτώ μου
κανείς δε σ’ έχει αγαπήσει πιο πολύ
κανείς δε σ’ έχει αγαπήσει πιο πολύ
όπως μια Κατερίνα το παιδί
όπως μια Κατερίνα το παιδί

Ακούω μόνο τη βροχή
ακούω μόνο τη σιωπή
σε μια καμένη γη
σε μια καμένη γη
σε μια καμένη γη

My friends
lyrics from poetry by Katerina Gogou
music: Nikos Maintas
vocals: Magic de Spell, Sokrates Malamas, Nikos Maintas

My friends are black birds
who seesaw on the terraces of houses that are ready to collapse
Exarcheia, Patission, Metaxourgeio, Mets*
They do whatever
Sell recipe books and encyclopedias
They fix roads and unite deserts
Interpreters at the cabarets of Xenon**
Professional revolutionaries
They crowded them, before, and took them down
Now they take pills and alcohol in order to sleep
but they have dreams and do not sleep

My friends are black birds
My friends are tight wires

My friends are tight wires
on the terraces of old houses
Exarcheia, Victoria, Koukaki, Gyzi
On them you have hung millions of iron clothespins
items of your guilt,
decisions of congress,
borrowed suits,
cigarette burns
curious migraines,
threatening silences
vaginal infections
they fall in love with homosexuals
trichomonads
delay
the telephone
broken glass
the ambulance
No one…

My friends are black birds
My friends are tight wires

They do whatever
they are always traveling, my friends
because you have not left them a hand’s breadth of space
All of my friends paint with black
because you have ruined red for them
They write with the language of slogans
because yours is only good for flattery***
My friends are black birds and wires
at your neck, on your hands
My friends. . .

My friends are black birds
My friends are tight wires

(translation: Eva Johanos
*Exarcheia, etc: neighborhoods of Athens
**Xenon: street named for ancient philosopher or Byzantine emperor (474-491 ACE)
***flattery: the expression here is “licking,” or sycophancy)

Εμένα οι φίλοι μου
Στίχοι: Κατερίνα Γώγου
Μουσική: Νίκος Μαϊντάς
Ερμηνεία: Magic de Spell, Σωκράτης Μάλαμας,Νίκος Μαϊντάς

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών
Εξάρχεια, Πατήσια, Μεταξουργείο, Μετς
Κάνουν ό,τι λάχει
Πλασιέ τσελεμεντέδων κι εγκυκλοπαιδειών
Φτιάχνουν δρόμους κι ενώνουν ερήμους
Διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος
Επαγγελματίες επαναστάτες
Παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν
Τώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα να κοιμηθούν
αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα

Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα
στις ταράτσες παλιών σπιτιών
Εξάρχεια, Βικτώρια, Κουκάκι, Γκύζη
Πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια μανταλάκια
τις ενοχές σας,
αποφάσεις συνεδρίων,
δανεικά κοστούμια,
σημάδια από κάφτρες
περίεργες ημικρανίες,
απειλητικές σιωπές
κολπίτιδες
ερωτεύονται ομοφυλόφιλους
τριχομονάδες
καθυστέρηση
Το τηλέφωνο
σπασμένα γυαλιά
Το ασθενοφόρο
Κανείς…

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα

Κάνουν ό,τι λάχει
Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου
γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή
Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουν με μαύρο χρώμα
γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο
Γράφουν σε συνθηματική γλώσσα
γιατί η δική σας μόνο για γλύψιμο κάνει
Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα
στο λαιμό σας, στα χέρια σας
Οι φίλοι μου…

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα

Nine years old
verse: Katerina Gogou
music: Makis Seviloglou
recitation: Olga Lazaridou

When you wake up in the morning
and you won’t find, on the floor
pills, a sweater and a bra
and you will slam the door loudly
without hearing behind you my hysterical “shut up!”
don’t start to cry and go looking to find me
in my childhood picture which regards you. I never saw.
Neither in my idiotic writings. I have told you lies.
I always told you
that they are beautiful, people, colors, and music.
Count only the salaries I earned
and with this you will learn how I lived.
Count, then, our rent
there was never enough for me to pay it.
And how much light I burnt
searching to find a way.
Then go off to ask from your father
for the last time money
and give my debts.
Afterwards wash your face
and don’t let anyone tell you
what became of your mother.
Only beneath those
ridiculous receipts
make one of those suns that only you have in your mind
and beneath it
write with your funny childish letters
paid paid paid

(translation: Eva Johanos)

Ετών 9
Στίχοι: Κατερίνα Γώγου
Μουσική: Μάκης Σεβίλογλου
Όλια Λαζαρίδου

Όταν ξυπνήσεις το πρωί
και δε θα βρεις στο πάτωμα
χαπάκια, πουλόβερ και σουτιέν
και χτυπήσεις με δύναμη την πόρτα
χωρίς ν’ ακούσεις πίσω σου το υστερικό μου `’σκασμός”
μη βάλεις τα κλάματα και πας για να με βρεις
στην παιδική φωτογραφία μου που σε κοιτάει.Ποτέ δεν έβλεπα.
Ούτε στα ηλίθια γραφτά μου. Σου ‘χω πει ψέματα.
Πάντοτε σου ‘λεγα
πως είναι όμορφοι οι άνθρωποι, τα χρώματα κι η μουσική.
Μέτρησε μόνο τα μεροκάματα που έκανα
μ’ αυτό θα μάθεις πως έζησα.
Μέτρησε έπειτα το νοίκι μας
ποτέ δε φτάνανε να το πληρώσω.
Και πόσο φως έκαψα
ψάχνοντας να βρω τρόπο.
Τράβα μετά και γύρεψε απ’ τον πατέρα σου
για τελευταία φορά χρήματα
και δώσε τα χρέη μου.
Ύστερα πλύνε τα μούτρα σου
και μην αφήσεις κανέναν να σου πει
τι απόγινε με τη μάνα σου.
Μόνο κάτω απ’ αυτές
τις ηλίθιες αποδείξεις
φτιάξε έναν ήλιο απ’ αυτούς που μόνο εσύ έχεις στο νου σου
και κάτω απ’ αυτόν
γράψε με τ’ αστεία παιδικά σου γράμματα
ξόφλησε ξόφλησε ξόφλησε

A time will come
words and vocals: Katerina Gogou
music: Kyriakos Sfetsas

A time will come when things will change.
Remember that Maria.
Remember Maria when you have a break that game
where we ran a relay, passing the cane
-don’t look at me- don’t cry. You are the hope
listen there will come a time
when the children will choose their parents
they will not come out by chance
There will be no closed doors
with people doubled over outside
And work
we will choose it
we will not be horses for them to examine our teeth.
People- think of it!- will speak with colors
and others with musical notes
Just keep
in a big bottle with water
words and meanings like these
unsuitable- pressure- loneliness- honor- profit- humiliation
for the history lesson.
They are, Maria- I don’t want to tell lies-
difficult times.
And more will come.
I don’t know- don’t expect a lot from me-
so much I lived so much I learned so much I say
and from everything I have read one thing I hold onto well:
What is important is to stay human.”
We will change life!
Even with all of that Maria.

(translation: Eva Johanos)

Θαρθεί καιρός
Στίχοι: Κατερίνα Γώγου
Μουσική: Κυριάκος Σφέτσας

Θαρθεί καιρός που θ’ αλλάξουν τα πράματα.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη
– μη βλέπεις εμένα – μην κλαις. Εσύ είσ’ η ελπίδα
άκου θάρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουνε γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
Δε θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
με γερμένους απέξω
Και τη δουλειά
θα τη διαλέγουμε
δε θά ‘μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι – σκέψου! – θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες
Να φυλάξεις μοναχά
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές
απροσάρμοστοι-καταπίεση-μοναξιά-τιμή-κέρδος-εξευτελισμός
για το μάθημα της ιστορίας.
Είναι Μαρία – δε θέλω να λέω ψέματα –
δύσκολοι καιροί.
Και θάρθουνε κι άλλοι.
Δεν ξέρω – μην περιμένεις κι από μένα πολλά –
τόσα έζησα τόσα έμαθα τόσα λέω
κι απ’ όσα διάβασα ένα κρατάω καλά:
«Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος».
Θα την αλλάξουμε τη ζωή!
Παρ’ όλα αυτά Μαρία.

see also / να δείτε επίσης

Nikos Kallitsis [composer] / Νίκος Καλλίτσης

Ah, my companion

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>